સાબિતિમાં શું આપું તું કે જો,
બંધ મુઠ્ઠી કિસ્મત લાગે છે.
કાગળો પેન શેર કે ગઝલો,
જો કરું ભેગું તો તું જાગે છે.
ભેદ પારખતાં આવડે કોને!
મુસીબત પણ કલ્યાણ કાજે છે.
શોધવામાં ગયા જન્મો કેટલાં!
ભીતરે તો પ્રભુ બિરાજે છે.
વીજળી વાદળો પડે ખરેખર!
માણસો જેમ ખોટા ગાજે છે!
- ઉદયન ગોહિલ
ફૂટી છે પાંખો તો ઊડાને ચઢો ,
પાંજરે આંખો ને બાળું ક્યાં સુધી
શું લખે છે એ બતાવે તો મજા ,
નાર સુંદરતમ નિહાળું ક્યાં સુધી !
જો ને એકલવાયું લાગે છે હવે ,
વાત ને મારી હું ટાળું ક્યાં સુધી !
છે ખુલ્લા સઢ જેમ મારી જિંદગી
જાત ને મારી પલાળું ક્યાં સુધી !
ને કઝા નો ભય નથી, એ આવશે ,
સાંજ ના ટાણા ને વાળું ક્યાં સુધી !
- ઉદયન ગોહિલ
સહારે સહારે જશે લાશ મારી
પ્રભુ આ તે કેવી કરામાત તારી
મહોબ્બતની વાતમાં ક્યાં મળે છે
છબી સુંદરીની જે આંખો એ ધારી
છું તૈયાર હું હારવાને બધુંયે
મળે જો કૃષ્ણ દ્રૌપદીની યારી
ફરી જામશે જો મહેફિલ દોસ્તો
ખુલ્લી જોઈ સામે ના ઘરની બારી
વહી જિંદગી કોઈ દાવાનળે ને
પછી ડૂબતાં સૂરજે આગ ઠારી
- ઉદયન ગોહિલ
રહી રાહમાં એક બારી સદા થી
ન આવ્યાં તમે જ્યાં કદીયે અદા થી
હતાં સામસામે ને ચાંદો ઉગ્યો તો
નિહાળી તને, મેં ચકોરી મજા થી
ઘુમાવી તી આંખો નઝરના સવાલે
રહ્યો તો છેટો એક હાથ હાથવગા થી
ને ઝૂકી ગયો હું હવાની રંગતમાં
શિખરને શું સંબંધ ફરકતી ધજા થી
ફકીરી અમારી મુબારક અમોને
કે ડર ના બતાવો ખુદા આ કઝા થી
- ઉદયન ગોહિલ
માગી માફી એમાં શી તારી કરામાત !
ભૂલી જાવું એ મારો સદગુણ સારો છે .
ને માનું આખા આકાશે આંગણ તારું ,
તો સૂફીની માથે તું ખરતો તારો છે .
મારી મારીને આયખું મારે બીજું શું ,
આયાં મેં કીધું, હાલો મારો વારો છે .
કેવો અવસર હાથેથી ખોયો ધોખા માં ,
બાળો કે દાટો એ ક્યાં તારો નારો છે .
મોડી નાખું રેખાઓ જે આપી હાથે ,
છૂટીને ભાગું ક્યાં, ક્યાં મારો આરો છે .
- ઉદયન ગોહિલ
હજુ રાત વીતી ન વીતી પુરી ત્યાં
સવારી સૂર્યની સવાલે ચઢી છે
જવાની ખપાવી કુણી લાગણીમાં
ઢળીને તુ કોનાં ઇરાદે ચઢી છે
છે સાકી અસરદાર કે ધાર પાંખી
મહોબ્બત સનમનાં નઝારે ચઢી છે
નથી કાબુ માં કોઈ પંખી અહીંયા
કે ફૂટી જે પાંખો ઉડાને ચઢી છે
વધી ને જવું કોક કાંધે અમારે
જિન્દગી અમસ્તાં ધમાલે ચઢી છે
સવાલો જવાબો ને નેવે મુકી ને
ખયાલો ના ખોટાં રવાડે ચઢી છે
કરી સોગઠાં સાબદા મીણ કેરાં
જિન્દગી અમારી જુવાળે ચઢી છે
કમી કેમ ચર્ચાય ચોમેર તારી
ફરીને તુ કોનાં વિચારે ચઢી છે
- ઉદયન ગોહિલ
હર જગ્યાએ અહીં હવે મને ઠેકાણું એનું મળે છે
ઊડતા પક્ષીની પાંખ માં જો બની ઉડાન ફળે છે
ગયું બાળપણ વીતી જવાની ને જશે બુઢાપો પણ
જોઈ લે તો બેડો પાર કે શરીર સમયાંતરે ગળે છે
કરશો વાત દેખીતી તો તમે કરશો મીરાંના નાચ ની
ને પ્રણય સુધી જશો તો થીરકનમાં કાન ભળે છે
છે મહોબ્બત વિચારોમાં, ને એ ય અડધી અધૂરી
વીતી જશે જીવન આખું તોય પ્રેમસંબંધો કળે છે
કર્યા કેદ ઈશ્વરને તમે મરજી મુજબના પથ્થરોમાં
વાંક બતાવો પર્વતોનો જે દાયકાઓ થી બળે છે
ઉતર્યા તા ઉપનિષદ કદી કોઈ જીવંત બુદ્ધ માંથી
ધર્મ - કર્મ ના આંકલને હર પંથ માણસને છળે છે
- ઉદયન ગોહિલ
