કરી દીધી હવાલે જિંદગી તારે
જવું છે ક્યાં સિવા તારા હવે મારે
કે આથમશે સંધ્યા તો આવશે રાત્રી
અંધકાર પણ છે તો પ્રકાશ સથવારે
મળે કે ના મળે શું ફેર પડવાનો
છે ખુદા જો સમંદર તો હું પતવારે
કે આ માળા ને મણકા ને મંત્રો સઘળાં
નકામા જ્યાં સુધી અંતર ન પુકારે
છે આ મિજાજ, મારો વેશ બીજું શું
કર્યો છે દીપ તો છું મારી મઝારે
- ઉદયન ગોહિલ
લખું જ્યાં ગઝલ, યાદ આવે સખી
અકારણ મને કાં સતાવે સખી
છે ખોટાં બધાં વાયદા એનાં કે
મુલાકાત અમથી લંબાવે સખી
કૃષ્ણ-દ્રૌપદી જેવો નાતો છે આ
ગ્રંથ મિત્રતાનો મઢાવે સખી
કહું જિંદગી સૂકું રણ તો એમાં
બની વાદળી હેત લાવે સખી
કરો એકઠાં વેદ ચારેય તો
રખે વેંત ચઢતી બતાવે સખી
- ઉદયન ગોહિલ
રંગો હું લઇ આવીશ ને રંગોળી તું કરજે સખી
રંગબેરંગી રંગો થકી ચાહત મને ધરજે સખી
આવું છું મેલી પડતું આખુંયે જગત તારા સુધી
આંખે ઈશારો મલકતો રાખી મને મળજે સખી
કંગન બિંદી ને રેશમી સાડી ને ઊંચા અંબોડે
આવું હું જ્યારે મળવા તો આવી મસ્ત સજજે સખી
ને હા કરાવે કોઈ મોઢું મીઠું એ પૂરતું નથી
તો આંગળીથી તું જ મારા હોંઠ ને અડજે સખી
ને ચા ગરમ તો એની લજજત આખી જુદી હોય છે
એ ચાહતે જન્મોજન્મ ગમતી મને બનજે સખી
- ઉદયન ગોહિલ
છે આ પ્રતીક્ષા પણ યુગોથી સાથમાં,
પગલે તમારાં એ ફળે એવું બને.
સાકી-સનમ સાથે મળે એ ક્ષણ ને,
મણકા ગણીએ તો ખુદા જેવું બને
પાછી ફરીને આવતી ક્યાં છે એ પળ,
જોવો ન જોવો ત્યાં તો નીકળવું બને.
કે છે પ્રવાસી કાયા જોતાં શીખ તું,
જોયાં પછી છે શું, જે ફેરવવું બને.
કાઢી જશે ભેગા મળી સૌ જલ્દીમાં,
જુદું પહેરણથી, કફન કેવું બને!
- ઉદયન ગોહિલ
વિત્યું છે બાળપણ મારું એ ઘરની,
ગમી છે ધૂળ પણ મારા નગરની.
લો બાંધ્યો એક કાળો દોરો હાથે,
છે ઇન્તેઝાર તારે સંગ સહરની.
હથેળીમાં લખ્યું છે શું એ છોડો,
છે ચારેધામ ભીતર હમસફરની.
પહેરણ છે જો ભગવા તો એ પૂરતું!
ના, રાખો હામ મૃત્યુનાં સફરની.
ખબર પાડો જન્મ ને સાથ મરણની,
થશે કિંમત એને સઘળાં પ્રહરની.
- ઉદયન ગોહિલ
કરી લ્યો ગઝલને હવાલે તમે જિંદગી એ વળી શું
લખો જ્યાં સનમ એ ગણી લો પછી બંદગી એ વળી શું
ને વ્યસ્તતા ને બાજુ એ મૂકી અપલખ નિહાળો
તો દેખાઈ આવે સનમ-આંખ પૂરી રંગી એ વળી શું
છે કેટલાય સામે નજરની છતાં ખાલીપો ઘેરી વળે
તમારાં અવાજે મહેફિલ રે રંગબેરંગી એ વળી શું
છે એ ગામડાની સરળ છોકરી તો ન ફાવે, એમાં શું
કહેવા મંડ્યા છોરી ની ચાલ છે કઢંગી એ વળી શું
આ ચાંદો કરાવે છે ધોખો ને બાકી હતાં તે તમે પણ
નજર છે મહોબ્બતી ને ક્યો ઉદયન તરંગી એ વળી શું
- ઉદયન ગોહિલ
છે છલકતો પ્રેમ આંખે,
છોકરું છે મા ની કાંખે.
આંગળીઓ ય ન માને,
ને મથે અડકવા જે ઝાંખે.
હોય થાપા ભીંતે તારા,
તો લકીરો કોણ ભાખે.
દોર બાંધી કાળો કાંડે,
તું ય ભોળાં અમથો રાખે.
શું કમાયું કે ગુમાવ્યું!
સંધું ન્યોછાવર ઇ લાખે.
ને ખુલ્લા રાખો કમાડ,
જાવું છે કોને! તે વાખે.
- ઉદયન ગોહિલ
