છોડી મને તું ક્યાં ગયો રે જાદવા ?

છોડી મને તું ક્યાં ગયો રે જાદવા ?

વ્યાકુળ નયન છે રાહમાં રે જાદવા .

પગરવ હતો ધીમો તું આવ્યો ત્યારનો ,

લૂંટી ને આસુંય લઈ ગયો કે જાદવા !

આ પાંપણોની છે પીડા કોને કહે !

આંખોમાં થોડુંક ભીનું જળ દે જાદવા .

નૈનો નો સથવારો હતો દિલને એ ગ્યો ,

પાછું વળીને જોઈ તો લે જાદવા .

પગલાં તું પાડે ક્યાં ને ઘા જો ક્યાં પડે ,

તું આટલો પણ કાં કઠોર, હેં જાદવા !

- ઉદયન ગોહિલ

પ્રાર્થનામાં એક આંસુ આંખનું અર્પણ કર્યું

પ્રાર્થનામાં એક આંસુ આંખનું અર્પણ કર્યું ,

કઈ નથી મારું છતાં મેં હું-પણું તર્પણ કર્યું .

હાથમાં વધશે શું ને શું લઈ જવાનો છું સાથે !

જિંદગીભર મેં નકામી વાતથી સગપણ કર્યું .

આશ છોડી છે મેં એની પણ, એ ઈશ્વર છે તો છે ,

મેં સનમનો હાથ ઝાલી ને ગળ્યું ઘડપણ કર્યું .

દ્રશ્ય છે હર પળ નવું સામે જે આવે છે 'ઉદયન' ,

ભૂત ની ખડકીને વાસી સાફ આ દર્પણ કર્યું .

- ઉદયન ગોહિલ

વિચારોથી સતત ઘેરાયેલાં મન ને ઘડીભર નો હવે આરામ આપો

વિચારોથી સતત ઘેરાયેલાં મન ને ઘડીભર નો હવે આરામ આપો

મધુશાલામાં બેસાડી મને સાકી ની સામે એ નજરનો જામ આપો 

હું છેલ્લું પાન છું આ પાનખરનું ને વખત મારો હવે આવી ગયો છે

પવનની ગોદમાં બિન્દાસ લઉં અંગડાઈ એવી કઈ મરણની ધાર આપો

મહોબતનો આ તો અધ્યાય ને આવો કથામાં આમ પાનેતર પહેરી

પછી જે કંઈ શબ્દો સ્ફુરે મહેફિલમાં તમે એને ગઝલનું નામ આપો

- ઉદયન ગોહિલ

એક ઝીણી તડ ને ચીરી ને હળી ગ્યો

એક ઝીણી તડ ને ચીરી ને હળી ગ્યો ,

જામ સાકી ની નજરથી પી ફળી ગ્યો .

જણ હું નાના ગામનો આવ્યો શહેરમાં ,

ને સમય સારો હતો એ ત્યાં ઢળી ગ્યો .

ગામ પાછો જઉં તો દોસ્તો પણ કહે છે ,

રૂપિયો, ખોટા સિક્કા સાથે ભળી ગ્યો !

હુંય સફરમાં હોત પણ આભાર તારો ,

કે મળી તુજથી નજર ને હું વળી ગ્યો .

નાનું ઘર પણ લાગણીથી છે છલોછલ ,

પાંપણે ભીનાશ ભાળી ને કળી ગ્યો .

ને છે અસ્ક્યામત શું આ ઘરની ખબર છે !

છોડ તુલસીનો મા ના પગલે લળી ગ્યો .

હાથ મૂક્યો બાપુ એ માથે ફરીથી ,

એક સૂરજ આખું અંધારું ગળી ગ્યો .

ઉદયન ગોહિલ

જરા પૂછો તો સમજાશે શું હાલત થાય છે

જરા પૂછો તો સમજાશે શું હાલત થાય છે ,

જે બોરાં શબરી દ્વારા ચાખીને ફેંકાય છે .

રહે છે ઊર્મિલા વનવાસ માફક મ્હેલમાં ,

તો લક્ષ્મણ પણ કદી રાતે સુતા દેખાય છે !

પ્રસંગો છે ઘણાં પણ પ્રેમનાં ઓછાં મળે ,

આ રામાયણમાં તો ખાલી યુધ્ધ ચર્ચાય છે .

તમે દોષ દો રાવણને ફકત એ ખોટું છે ,

નસીબે જે લખ્યું ત્યાં જિંદગી ઢોળાય છે .

અને વાલ્મીકિ પણ મુંઝાય છે જે વાતમાં ,

કે સીતાની પરિક્ષા રામથી લેવાય છે !

- ઉદયન ગોહિલ

મને તું યાદ આવે છે

મને તું યાદ આવે છે

આ બાળક મા ને ધાવે છે

તું સામે ફ્રેમ માં છે પણ

સપાટ, આંખો રડાવે છે

નથી ગઈ દૂર મારાથી

નયન, અંતર બતાવે છે

અડી લઉં જો ઉભો થઈને

ખુશ્બુ, ચંદન સતાવે છે

એ તારો હાથ ને જાદુ

સુકુન, નરમાશ વ્હાલે છે

- ઉદયન ગોહિલ

તમારાથી જુદો છું તોય તમારો છું

તમારાથી જુદો છું તોય તમારો છું

હું નાજુક હાથનાં કંગનનો ગાળો છું 

કદર મારી જો થઈ તો આપ ની સાથે

તમે છો ગોળ, હું ધાણાનો દાણો છું

શ્રી ની કિંમત સમો જીવનના પાને છું

તમારા સાથમાં રહું ત્યાં સવાયો છું

બચ્યાં મુજમાં આ પથ્થર કાંકરા રેતી

વહી ગઈ જે નદી એનો કિનારો છું

તમે આવ્યા - ગયા, અવસર બંને માણ્યાં

બધી પરિસ્થિતિમાં હું એકધારો છું

ઘવાયો છું બંને વેળા, આ તે કેવું

ને મારો વાંક તો કે સોયનો ધાગો છું

જમાનો એ ગયો હું પણ પુજાતો તો

હવે ઠેબે ચડેલો કોક પાણો છું

- ઉદયન ગોહિલ